“Ik ben gewoon gezakt voor mijn examen, daarom ben ik schrijver”
In 1996 mocht ik Ian Kerkhof interviewen voor Omroep Eindhoven, met vaste cameraman Barth, over de live remix van de film "Naar de klote" in Effenaar, Eindhoven. Dit zou tevens mijn laatste interview voor Omroep Eindhoven worden.
Aryan Kaganof (geboren als Ian Kerkhof) is een regisseur uit Zuid-Afrika, novelschrijver, dichter, blogger, beeldend kunstenaar en lid van African Noise Foundation (een verzameling van muzikanten, poëzie en artiesten). In 1999 veranderde hij zijn naam in Aryan Kaganof. In 2009 creëerde hij de documentaire: Civilization and Other Chimeras Observed During the Making of an Exceptionally Artistic Feature Film, over Winterland, de eerste sprookjesachtige film van de Nederlandse schrijver, beeldend kunstenaar en filmmaker Dick Tuinder.
Even een kleine synopsis over de speelfilm: Naar de Klote! is een Nederlandse film uit 1996. Het mag zich de eerste film uit de Nederlandse Dance Scene noemen. De film kwam uit in een periode dat de Nederlandse hardcore house scene zich op zijn hoogtepunt bevond en het recreatief gebruik van XTC onder de jeugd steeds vaker plaatsvond. De titel van de film is afgeleid van de hit Alles naar de Klote van de Rotterdamse hardcorehouse-formatie De Euromasters en in de rollen zien wij, en ik noem slecht een aantal namen: Tygo Gernandt, Thom Hoffman (als DJ Cowboy), Hugo Metsers III, Jorinde Moll en Afke Reijinga.
Hieronder ziet u de opgepoetste versie uit 2006 door vidio.barth. Ian, of moet ik Aryan Kaganof zeggen, praat hierin met mij onder anderen over de film, de remix, Andy Warhol en The Factory en dat interviewers die te lange vragen stellen niet goed zijn in wat ze doen en “Ian heeft gelijk… ik ben gewoon gezakt voor mijn examen, daarom ben ik schrijver.” Ik weet nog dat ik nerveus was voor het interview, omdat ik zijn werk bewonder en omdat hij eerder eens weg was gelopen tijdens een interview. Gelukkig liet hij het ons, op zijn manier, van te voren weten.
De officiële website van Aryan Kaganof:
www.kaganof.com
My first time on Television
Ze vroeg aan mij of ik dan echt bekend ben geweest. Ik vertelde dat het allemaal wel meeviel, maar nadat ik, op mijn 23ste, bij Yoy (HV) op Nederland 3 te zien was geweest, begon het balletje wel te rollen. Ik weet nog wel dat ik lastig werd gevallen, in een restaurant, door een dronken klant, op het station werd ik herkend door vele hardrockers die op weg waren naar Dynamo Open Air, vanwege mijn 'Teddybeer-lied' en een mevrouw had haar bus drie keer gemist voordat ze aan mij vroeg: 'Bent u hem, u was gisteren toch op televisie geweest?' Tevens heb ik drie stalkers gehad, waarover ik later zal schrijven in 'De reden dat ik geen biografie schrijf' en dat ik zelf dus nooit een vrouw zou kunnen stalken, omdat ik vrouwen over het algemeen al moeilijk te volgen vind. Ik ben niet iemand om in de picture te staan, laat mij maar lekker veilig thuis met een leuk magazine, goede film of een lekkere, frisse wandeling met de hond. Heerlijk allemaal.
En ja, ik heb een weblog, Hyves, schrijf sporadisch aan een nieuw boek, maar het hoeft niet af, tenminste ik heb mezelf geen deadline opgelegd. Het houd mezelf gewoon bezig en onderweg. Toch vond ik een filmpje waar het allemaal mee begon. Ik vermoed dat ik zestien was toen ik te zien was in een programma van Peter Scheele, bij de EO, over het SIN-virus. In de volgende beelden ziet u mij ergens na vijf minuten, een aantal keren een luttele seconde in beeld, als een heel jong menneke in een bruine lederen jas en bah ja, is dat nou een snor?
Berlijn '89
Spanning, hitte die werd bepaald
door grauw grijs en in het midden -
hagelwitte zomerlach glinsterend
als kristallen van winterbloesem
door de donkere omgeving.
Verdort in schoonheid, dankzij juni.
Twee punkers zoenden elkaar innig
op de plek waar ik maanden daarvoor
de nieuwsbeelden zag
van een muur die neergehaald werd.
Rond dezelfde tijd dat mijn leraar Engels overleed
en wij de kerk bezichtigden waar hij werd begraven.
Daar waar mensen stonden te wachten in rijen
voor een brood tussen grauwe muren.
Twee dagen later zou ik rennen
voor skinheads
paniekerig de bus in,
terwijl mijn hart bonkte,
hoorde een kind janken op de achtergrond.
Een zwerver danste voor televisies
voor enkele dubbeltjes
tegenover de rollerdisco
alwaar de dronken jongen bewusteloos in een winkelwagen
werd geduwd naar Bahnhof Zoo.
De volgende ochtend zou de zon weer schijnen in Berlijn,
mooi Berlijn.
(Ik schreef dit gedicht twintig jaar geleden, na mijn verblijf in Berlijn,
en deze week dus weer helemaal actueel)
Thoughts of Love
In 1994, 15 jaar geleden dus, zong ik in de band The Perfumed Garden, nou ja band, eigenlijk waren we een duo, bestaande uit mezelf en gitarist Rob Bours (tegenwoordig geluidstechnicus en actief bij superband The Very Sexuals) en soms werden we bijgestaan door andere muzikanten. Optredens waren er onder anderen in Doornroosje (Nijmegen), Effenaar (Eindhoven) en zelfs in het plaatsje Scherpenheuvel (België), maar we zijn nooit doorgebroken, twee keer op een lokaal station te horen geweest en dat was het dan. Zaterdag luisterde ik naar een cd die ik ooit samenstelde en waar maar drie exemplaren van zijn. Eventjes droomde ik weer weg, want ‘wat als… ’ Toch ben ik blij dat het zo gegaan is, want een geweldige zanger zal ik niet zijn, maar één van de teksten wil ik u niet ontnemen. Geen beeld, geen geluid, maar woorden van een jongen uit 1994, maar het zou ook een jongen in 2009 kunnen zijn.
Thoughts of Love
I don’t know, but may I ask you:
why do you love me?
I’m sorry, baby, but I couldn’t sleep
And my thoughts of love won’t let me go
Maybe I’m afraid to see a story to an end
Is it okay to feel afraid?
Because I am sometimes,
afraid of losing, afraid of taking a chance
Even afraid of winning sometimes
I’m scared to love too much
When you want to be free
Scared of letting go
When I need to know
If it’s okay to feel afraid
Because sometimes I am,
because I love you so much
Why do you love me?
You’re like the night?
Beautiful, when the moon is shining bright
At the the sky a star, a star like you are, my twinkle star
So please don’t ever break my heart,
because I don’t know how to live without you
Baby, listen, please listen,
so what if I wake up and see
that you’re gone away
I see know reason why, but if…
What feels nice to you?
What do you like?
Am I to persistent or
shall I shut up?
Sorry, but I need to know
if it’s okay to feel afraid,
because I love you so much.
Van het album: Faded Flowers, The Perfumed Garden (2001)
30 jaar Kinderen voor Kinderen
of ook wel mijn respectbetuiging naar Herman Pieter de Boer
Iedereen heeft wel herinneringen aan een lied van Kinderen voor Kinderen, nou ja, oké, misschien die Spaanse familie die in Parijs de Eiffeltoren bezichtigd niet en de zwerversjongen in Mozambique zal ook niet weten waar ik het over heb, maar in Nederland hè, ja? Hè, hè, dan zijn we er, in Nederland zijn vele mensen die herinneringen hebben aan KvK. Yvon Jaspers zei afgelopen week in De Wereld Draait Door dat ze geen lied kon zingen zonder vol te schieten en ontroerd te raken, ik herken mij daar wel in, maar ik word dan ook bij alles emotioneel.
Even een kleine geschiedenis: In 1980 besloot programmamaakster Flory Anstadt om een kinderkoor op te richten, om geld in te zamelen voor de VARA-speelgoedactie, een project waarmee speelgoed gekocht werd voor kinderen in ziekenhuizen en in de Derde Wereld. Het koor bracht een album uit met liedjes, gezongen door kinderen tussen de 8 en 12 jaar. De liedjes werden vervolgens door de VARA op televisie uitgezonden. Het koor was een succes en er werd besloten om voortaan ieder jaar in november een album uit te brengen.
Mijn favoriete KvK-liedje is ‘Kom je strakjes bij me spelen,’ geschreven door Frans Elhard en Boudewijn Spitzen. Toch is mijn favoriete liedjesschrijver Herman Pieter de Boer, omdat hij zo helder is in zijn taal. Hij schreef vele bekende liedjes voor artiesten, zoals Annabel, Visite, Oh Waterlooplein en Thuis ben. Voor Kinderen voor Kinderen schreef hij ook vele liedjes, waaronder de bekende nummers: Ik heb zo waanzinnig gedroomd en Op een onbewoond eiland. 
Ik heb Herman Pieter de Boer dikwijls mogen ontmoeten. Een charmante man, soms dan stuurde hij wel eens een kaartje met een prachtige vrouw op de voorkant of dan belde hij me om een prachtig programma aan te raden en kwam hij met een citaat uit een nieuw lied dat hij aan het schrijven was. Ik mocht hem ooit interviewen in mijn ex-talkshow 'Geloof, Troost & Biefstuk', live in een café, en zijn levenspartner Mickey Otterspoor vertelde mij na afloop dat ik meer uit hem had gekregen dan menig journalist, dat was dan ook niet zo moeilijk, want Herman Pieter de Boer is een heer met uitstraling.
Vanavond is het dan zo ver: 30 jaar Kinderen voor Kinderen. Een ijzersterke hitmachine, een instituut, een fenomeen. Ik ga kijken en zap niet weg, want daarna ook nog eens Wie is Di-rect, wat ik sporadisch volg, en daarop volgt ‘Het uur van de Wolf’ met Roos Rebergen in het prachtige en muzikale portret ‘Weet ik niet zo goed… ‘ over de singer/songwriter van Roosbeef. Mijn avond kan nu al niet meer stuk. Chips, cola, Kinderen voor Kinderen, welk nummer zal gekozen worden tot beste KvK-song? En zullen Yvon Jaspers en ik het droog houden? Ik zelf ben een fan van heer en gentleman Herman Pieter de Boer en dat al 3 decennia lang.
Links:
K!nderen voor Kinderen
www.hermanpieterdeboer.nl Update (07-11, 21:32): Het is zover! In de uitzending van zaterdag 07 november is bekend gemaakt welk Kinderen voor Kinderen-liedje de grootste hit ooit is. En de winnaar is ‘Op een onbewoond eiland’, een gigantische hit uit 1982, bekijk de link: en de grootste Kvk kinderhit is...
Update
Is this the reason why Ian Curtis committed suicide?
Het was het eerste dat door mijn hoofd schoot na het zien van de eerste vijf acts op Sinner’s Day, te Hasselt in België. Sinner’s Day is een festival met uitsluitend acts uit de jaren tachtig en 10.000 mensen waren erbij.
De jaren tachtig, wat waren nou de jaren tachtig van de vorige eeuw, ik zal het voor de jongeren even in het kort schetsen in een sonnet over de jaren tachtig.
Sonnet van de jaren ‘80
Sterrenslag, Doe Maar, Monchhichie, Doctor Who,
Teddy Ruxpin, Miami Vice, babyliss, de familie Knots,
new wave, walkmans, Fame, de Wuppies, Dolly Dots,
eyeliner, ska, het Zeeuws meisje, roze koeken, Yazoo,
beenwarmers, pancake, leggings, buttons, permanent,
lolobal, twister, BMX, de Lambada, aerobics, pacman,
make-up, zweetbandjes, holograms, Barbie krijgt Ken,
Bhopal, Perestrojka, Ronald Reagan als president,
Live Aid, Countdown, E.T., Tjernobyl, zonnebankkuur,
schoudervulling, Aquino, iron Margaret Thatcher, teleac,
Rubic’s cube, Atari, Commodore, val van Berlijnse muur,
MTV, petje pitamientje, paardenstaart, prikkertjes, haarlak,
pisang ambon, vruchtenwijn, kraken, kubus, The Cure,
Hitkrant, vrouwelijk schaamhaar en macaroni met smac.
Langs Plopsaland Indoor lopen honderden mensen in het zwart uitgedost om zich te verheugen op een middag en avond nostalgie in Ethias Arena te Hasselt. Bij binnenkomst wordt men niet gefouilleerd, eenmaal binnen word men verplicht om een plasbandje te halen, zodat men de gehele dag onbezorgd naar het toilet kan gaan en er is de gehele dag geen security gezien. Ja, beste mensen, België is gemoedelijk. Nadat iedereen zijn drank- en eetbonnen heeft gehaald kan het feest losbarsten. Sinner’s Day begint met The Neon Judgement, een Belgische band die weliswaar een voorloper is van de elektronische muziek, maar het meeste blijft mij niet echt bekleven. Wel zie ik beelden van de vliegtuigen die door de Twin Towers gaan, tijdens een nummer over New York. Erg heftig op Zondaarsdag, dat overigens niet voor niets gevierd wordt op Allerheiligen.
Daarna volgt Lydia Lunch. Yes! Lydia, ik adoreer Lydia Lunch om haar onnavolgbaarheid, poëzie, punk zijn, en dan die expliciete gewelddadige en seksueel aangrijpende rol in Fingered, een film van Richard Kern, waarin Lunch in scenes meespeelt waarin ze verkracht wordt. Het bewees veel van haar lef. Tjaa, en daar staat ze en ja, daar is dan ook alles meegezegd. Lydia is avant-gardistisch bezig en daar moet je van houden, net zoals dat er mensen zijn die alle albums van Yoko Ono in hun kast hebben staan, ja, die mensen zijn er ook, onnavolgbaar, dat zei ik toch al.
Van Bollock Brothers had ik nog nooit gehoord, maar dat zal aan mij liggen, dus nadat ik ze toch maar even heb uitgepluisd lijkt het mij toch wel aardig om ze eens mee te maken. Zeker met slogans als Never Mind The Sex Pistols, Here’s The Bollock Brothers en het geweldige nummer Harley Davidson (Son Of A B***h), maar op het podium zie ik een zanger met een oversized pak, waardoor hij mij nog het meest doet denken aan clown Bassie, maar dan met een heel andere toupet op zijn hoofd. Nog maar wat drinken dan? Jeps, nog maar een cola. De rijen zijn gelukkig niet te lang, dus dat is een meevaller, we gaan nog even de markt op met tweedehands albums, cd’s, gothic kleding, posters, badges, eighties muziek op de achtergrond en nog meer eten en drinken.
Presentator-van-de-dag Luc Janssen, voornamelijk bekend als programmamaker van programma's van De Moordlijst, Het Lek en het vooruitstrevende Crapuul De Lux, kondigt de volgende artieste aan met de woorden en vergeef mijn vrijgevende citaat: "U bent hier niet voor niets op Zondaars Dag, kunt u eindelijk doodgaan met Anne clark." En daar is ze dan. Anne Clark. Een Britse dichteres met ondersteuning van Wave en experimentele muziek. Zij brengt, net zoals vele andere artiesten deze dag, nieuw werk. Hallo, 10.000 mensen komen naar een jaren ’80-feest en dan blijven de hits uit. Waar zijn Our darkness, Sleeper in Metropolis of mijn persoonlijke favoriet This Be The Verse?
The Psychedelic Furs hebben hun tour moeten cancellen en worden vervangen door de Britse Post-punkband Gang of Four. Zanger Jon King doet echt fucking zijn retebest, en met zijn bijna-Duivelsogen kijkt hij strak het publiek in, maar iedere keer ben ik bang dat hij iedere minuut dood kan neervallen. Ja, de kerel is ook geen twintig meer en volgens mij heeft hij het zelf ook door, want bij één nummer voelt hij al aan zijn pols of het al zover is. Na de Gang of Four volgt een DJ-set van Andy Rourke (The Smiths), waar ik weinig van meekrijg, maar op de achtergrond klinkt het als een goede New Wave-verzamelaar en die hebben we thuis ook in de kast liggen. Is er dan werkelijk niets goeds, hoor ik u zeggen? Jawel, het rokersbeleid in België is geweldig. Je mag echt nergens roken, dus dat wordt in de hal gedaan, waar je niet mag roken, in de zaal word stiekem gerookt, waar je niet mag roken, en uiteindelijk word er overal gerookt. Dank België voor de security en waarschijnlijk dan ook weinig brandalarminstallaties en sprinklers. Overigens is er wel een EHBO, maar ook deze heb ik niet in actie zien komen en die drie dronken torren op de 10.000 man, dat zij ze vergeven. Na ook weer over de markt te zijn gelopen en zwartwit foto's te hebben gezien wil ik terug.
Op het podium staat Gary Numan, de enige man van lijstje dat ik ken waar ik niet zoveel mee had, maar wel aardige muziek vond maken. Vele bekende artiesten heden ten dagen, waaronder Nine Inch Nails, Moloko, Foo Fighters, Fear Factory, Marilyn Manson en de Sugababes, vermelden in interviews Gary Numan als een idool te zien of als iemand die veel invloed op hen had. Numan heeft zelf met NIN al een aantal keren op het podium gestaan en dat is te merken. Hij is harder dan ooit, strakker dan ooit, zijn show staat, hij rockt, laat ook weer zijn elektronische kant horen in zijn grootste hit Are Friends Electric? en mijn haren gaan overeind. Numan blaast de hele middag ineens naar de verdommenis en vergetelheid. Jawel, Gary Numan rules! Dat staat vast en ik zal mij verheugen op meer werk van deze man, die in interviews steeds toegeeft nu gelukkiger te zijn dan ooit. Ja, wat is geluk, ja, ik werd ook wel gelukkig van The Human League, die Numan opvolgt, oké, toegegeven niet van The Human League, maar naast mij staat een vadsige man in blauwe trui en degelijke krullen zwaar gay-ish te dansen en bij ieder nummer wordt het heftiger, meer spastisch en ik vermoed dat hij zich na de show heeft laat ombouwen of zich bij zanger Phil Oakley meld dat hij nu eindelijk uit de kast is om in zijn kleedkamer te mogen komen. De zangeressen van THL zijn nog aardig sexy voor hun leeftijd en ook de hits komen voorbij, dus meezingen maar. Yoehoee. Don’t, don’t you want me. Nou, Phil, ik weet wel iemand, hoor. Peter Hook (New Order) hangt intussen de geweldige DJ uit met fantastische muziek uit de jaren '80. Dus...
Etenstijd. Ja, de eerste rijen zijn gesignaleerd en dat is dan ook een bijzondere drukke menigte. Er zijn geen dranghekken, geen security, zoals al gezegd, en in de keuken staat een man die in de jaren ’80 al met pensioen is gegaan. Een chilliburger blijkt een mexicano, de kroketten en gehaktballen zijn op en eenmaal uit de rij gekomen blijkt dat mijn eten alweer koud is. Is dit een festivalgevoel of niet? Het is geweldig allemaal. Ik koop nog even de cd New Wave – Club Class-X, Sinner’s Day, die is uitgegeven door Studio Brussel, de grootste sponsor van het festival en we keren terug naar de megagrote zaal, want dat is het, voor de slot- en hoofdact deze dag. Front 242. Voor de echte zondaars onder u even een kleine les: Front 242 is een baanbrekende en invloedrijke Belgische band en kan beschouwd worden als de voorlopers van Techno en beats die wij tegenwoordig horen. Het begin van hun set begint heftig met nummers uit begin jaren negentig en halverwege word het matter en word er meer gegokt op wat beats, dus besluiten wij in de regen een weg te vinden naar het vlakke Nederland anno 2009.
Kleine samenvatting: de gemiddelde leeftijd is veertig à vijftig jaar, ook worden de kleding uit die tijd weer aangetrokken, alleen is echter het verschil dat de borsten toen voor zich uitkeken en nu naar de grond staren, ook mannen van in de vijftig met eyeliner kan écht niet meer, hoe moet hij dat vandaag op kantoor verklaren, punkster Lydia Lunch ziet eruit als de vadsige, overjarige buurvrouw, met een verleden, die bij de plaatselijke groenteboer werkt, Anne Clark ziet eruit als de overjarige kassière, die daar te lang is blijven hangen, Bassie is weer terecht bij Bollock Brothers, Phil Oakley wordt ditmaal niet verwend door zijn twee vrouwelijke collega’s, maar door een man in blauwe trui, die sindsdien als vermist is opgegeven, maar we verwachten op de volgende editie van Sinner’s Day Village People met een zevende bandlid, Gang of Four treedt net zolang op tot hun rollators afbetaald zijn en Gary Numan en Front 242 hebben deze dag gered. Overigens staat de volgende datum al vast: 31 oktober 2010, maar wilt u nogmaals genieten van de geweldige jaren tachtig dan zet gerust een verzamelaar op of kijk een film als The Breakfast Club, 24 Hour Party People of Control van Anton Corbijn, maar denk nimmer terug te krijgen wat het was. Daarvoor hebben we nu goede bands als The Killers, Editors en White Lies. De jaren ’80 een mooie tijd, maar ik vermoed dat de teleurstelling even groot is als dat kinderen van nu, over dertig jaar Mega Mindy nog één keer in haar pakje zien kruipen, nee, daar moeten ze dan hun vrouw in hijsen om hun huwelijk nog één keer spannend te maken. Dat is minder zonde, maar wel zo leuk.
Foto's van de artiesten kunt u zien op: Sinner's Day
Foto's van de artiesten én veel publiek: Sinner's Day too
En dankzij de telefooncamera's zijn de opnames tegenwoordig al snel te vinden,
hoewel het nooit DVD-kwaliteit is kunnen we daarmee toch een hoop terugvinden:
Wende, de muze der lage landen
O Wende, jij Wende. Jij, met de felheid van een Edith Piaf, het theatrale van Brel, de zekerheid van Herman van Veen, de poëzie van Rimbeaud of sterker nog, de poëzie van een balletvoorstelling, magisch als een Tinkerbell, verpakt in het lichaam van een jong, onschuldig meisje met een onschuldige lach en soms met van die felkijkende ogen. Wende, o Wende, jij muze der lage landen, als een witte lelie in een zwarte fluwelen vaas, fluweel ja, ik zeg het, want in Wende's wereld is alles mogelijk. zij pakt je en neemt je mee in Franse chansons, het Nederlandse lied en de ontzettende precisie in haar voordracht, naar het perfecte toe en ze kijkt je nog steeds aan met haar felkijkende ogen en meent wat ze zegt, weet wat ze zegt en ik voel wat zij zegt, ook al versta ik geen woord Frans, maar ik voel Wende, beleef Wende, beleef de muziek in Wende, ze neemt me mee, de Wende, en pakt me, houd mij vast en laat dan niet meer los, tot ze zucht, haar handen tevreden gevouwen, ze buigt nog even en er een oorverdovend applaus komt, voor Wende, die Wende, zij Wende, mooie Wende, prachtige, onschuldige Wende, jij fascinerende vier seizoens betoverende Wende.
Nu is er dan No. 9. De eerste Engelstalige cd van Wende. Alle nummers zijn door Wende zelf geschreven en als ik dan zinnen hoor als: "She goes into the bathroom/to make herself come/She sighs and she delivers/and thinks of him/who's far away from home" uit 'NY is passing by' dan zie ik dat eenzame meisje, met een lichaam puur als versgemolken melk, eenzaam in haar hotelkamer in New York zitten, smachtend om haar geliefde. De nieuwe Wende is gedurfd, experimenteel, bluesy, dance, pop, rock en ballades. Wende geeft zich bloot als nooit te voren. Ze zegt het zelf al in in 'Roses in june': "Today I do whatever I choose/Run around naked/and dance like a fool." Geweldig en tekstueel erg visueel. Ook in de videoclip geeft ze zich helemaal. Wende durft te geven, zichzelf, maar ze durft ook de waarheid weg te geven, haar emotie, kracht, eenzaamheid en haar liefde. Wende is poëzie, ook puur en oprecht. Ze durft dat te zingen dat niet veel mensen zeggen, maar welliswaar denken: "Hey, are you okay?/I'm so sorry about the things we'll never get to say/but hey, we never talked much anyway/All I know is that I loved being around you/and how much I have been missing you today," en dat in het enige dat nummer, waarin Wende begeleid wordt met slechts een akoestische gitaar. Wende durft, is mooi, het typische Hollandse gezonde meisje met een gezonde speelse geest, en al dansend in haar en mijn hoofd. Wende Snijders is een muze. Al zou ik nooit een gedicht aan haar opdragen. In mijn leven is er maar één muze, waarvoor ik de ware poëzie bedrijf, maar No. 9 is een prachtig album, een plaat om bij weg te dromen en telkens weer te worden wakker geschud. Wende schudt, 
zet je in beweging en is intens, zo iemand moet je toch eventjes omarmen of zoals ze het zelf zingt in afsluiter 'Beautiful song': "Remember this song and I wish that you/one day, will have someone to sing it to," en dat doet ze en mag ze nog lang doen als je zulke producten aflevert. Wende, een muze, als een film door mijn hoofd, poëzie als een prachtige balletvoorstelling en ook al kan november koud worden. Ik heb nu alvast iets om mij aan vast te houden en warm te houden. O Wende, jij Wende, hoe je het ook keert, altijd jij, en een wereldse muze, Wende.
Foto: Jeroen W. Mantel
www.wende.nu
Hoe ik als dichter stond in 2007
O ja, en meesterdichter Pom Wolff heeft mijn foto geplaatst
tussen zijn helden, zie hier: enige helden op pomgedichten.
Speciaal voor de Hyvers
heb ik een hoofdstuk uit het boek waaraan ik nu werk online gezet,
dus voor de mensen die nieuwsgierig zijn, klik hier op hoofdstuk 17
De zes niveaus van scheiding oftewel de gouden handdruk
Mijn favoriete striptekenaar is Robert Crumb. Dat is soms ook wel te zien in mijn tekeningen die ik in het verleden wel eens maakte, zoals u hier links kan zien. Crumb is ontzettend gedetailleerd, zodat het bijna monnikenwerk wordt. Vandaar even een korte synopsis: Robert Crumb is de schepper van cynische strips als Mr. Natural en Fritz the Cat. Hij werkte samen met artiesten als Rick Griffin, Spain Rodriguez en Victor Moscoso.
Vanaf het midden van de jaren tachtig werd Crumb een internationale cult-held. Hij tekende voor Newsweek, People en andere tijdschriften en kwam regelmatig op televisie. Zijn werk hing in New York City Art Gallery en in 1990 kreeg hij een expositie in Museum of Modern Art in New York.
Vandaag bestelde ik een gelimiteerde en gesigneerde versie van Genesis. Zijn nieuwste graphic novel. Vier jaar lang werkte de wereldberoemde Amerikaanse striptekenaar Robert Crumb, teruggetrokken in een hut in de Zuid-Franse bergen, aan zijn stripversie van het eerste boek van de Bijbel. Crumbs eigenzinnige, satirische interpretatie van Genesis vertoont zowel complexe als subversieve trekken. De Engelse en Amerikaanse editie van Genesis verschijnt op 19 oktober. De Nederlandse vertaling is van schrijver Nicolaas Matsier, die zijn eigen visie op de Bijbel gaf in het boek De bijbel volgens Matsier, zie ook www.crumbproducts.com
Ik ben verder helemaal niet religieus maar nu komt het, want er is een theorie genaamd “Six degrees of separation” (letterlijk "zes niveaus van scheiding"), waarin gesteld wordt dat een ieder op onze planeet, via een netwerk met zes niveaus, met elkaar verbonden is. Ik kan het wel uitleggen, maar ik heb zelf ooit een handdruk gehad van Robert Crumb, dus iedereen die mij een hand heeft gegeven is één handdruk verwijderd van de eigenzinnige Mr. Crumb.
Zo was ik ooit aanwezig bij een etentje en had iets gelezen in Hollands Diep. Daarin stond dat Ellen ten Damme vier handdrukken van Marilyn Monroe afstond. Ik zat naast een dame dit verhaal te vertellen en vertelde haar dat ik Ellen ten Damme ooit had ontmoet, waarop zij opstond en mij een hand gaf, ze begon te lachen en riep in het rond dat ze nu zes handdrukken van Mrs. Monroe verwijderd was. Even later vertelde ze mij dat zij de weduwe was van Johnny van Doorn. Ik moest erg hard lachen, want was nu één handdruk van hem vandaan. Zo ben ik één handdruk van Andy Warhol vandaan, omdat ik ooit heb gegeten met zijn hoffotograaf Gerard Malanga. Om maar te zwijgen van alle beroemdheden die ik in mijn leven heb ontmoet, maar hoeveel handdrukken, en welk prachtig verhaal hoort daarbij, bent u verwijderd van welke historische persoonlijkheid?
Eighties-festival Sinner's Day
Het gebeurd niet vaak dat mijn hartje snel begint te kloppen van festivals, tot ik het affiche zag 'Sinner's Day'. The Psychedelic Furs hebben hun tour gecancelled en worden nu vervangen door Gang of Four. Ook goed. Ik heb nog geen tickets besteld, want nog steeds heb ik niets met festivals, maar dit zet mij toch wel heel erg aan het denken. Het laatste grote muziekfestival waar ik overigens aanwezig ben geweest was Give Peace A Chance - The John Lennon Tribute in De Melkweg, Amsterdam, zie hiero... En dan nu is er Sinner's Day. Het festival dat mij wel heel erg dicht bij mijn jeugd brengt, dus zal ik dan nog één keer?
You were working as a waitress in a cocktail bar
When I met you
I picked you out, I shook you up, and turned you around
Turned you into someone new
Whoeoehoeoeoej!!!
Paul Simon is 68 jaar geworden!
Is dit belangrijk, nou ja, waarschijnlijk voor Paul en zijn familie wel ja.
En ook ik zeg: "Happy birthday, Mr. Simon!"
Maar wist u eigenlijk, en nee dat wist u niet, dat Paul Simon sinds 30 mei 1992 getrouwd is met Edie Brickell en dat zij drie kinderen hebben?
Zie hier de tekst volgens de Engelse Wiki: Brickell was performing "What I Am" on NBC's Saturday Night Live when she noticed Simon standing in front of the cameraman. "He made me mess the song up when I looked at him," she said with a smile. "We can show the kids the tape and say, 'Look, that's when we first laid eyes on each other.'" Zie haar hier in de rerun met The Bohemians, met een latere liveopname uit de David Letterman Show, voor zowel de jonge kijkers als de oudere jongeren onder ons. Dus. Herinnert u zich deze nog-nog-nog?
Mijn persoonlijke favoriet van haar is Circle, maar deze kan op verzoek niet geplaatst worden op andere sites, maar u kan de videoclip gewoon op YouTube bekijken en heerlijk genieten van de overheerlijke muziek uit het jaar 1988,
zie hier dus alsnog de video van: Edie Brickell & New Bohemians - Circle.
ERWIN TROOST wint de eerste en enig echte virtuele platonische liefdestrofee op pomgedichten
Pom Wolff mailt het volgende: "De zondagochtend op pomgedichten gevuld met uw platonische gevoelens. Misschien heeft u uw esoterische helft ooit in een strofe weten vast te leggen. En schuw toch ook het lichamelijke niet. Stuur mij uw strofen – juryrapport vanzelfsprekend en een dankjewel ook nu al."
Daarover hoef ik niet lang na te denken en stuur het gedicht in, omdat alles altijd om de liefde en het leven gaat, en daarmee win ik vandaag dus de eerste en enige echte virtuele platonische liefdestrofee op Pomgedichten.nl met het gedicht 'Stel'. Voor het totale juryrapport verwijs ik u links naar de onderstreepte link, maar ook hier leest u de woorden van dichter Pom Wolff zelf: "Nee lieve lezer - Ik wil toch Erwin troost nomineren. En bij afwezigheid van Bettie leidt deze nominatie ook meteen naar winst. Waar anderen nog al erg locaal bezig zijn in hun gedichten en Karel Wasch alleen maar zelf is opgegaan in haar - is Erwin van het leven. hij raakt niet alleen de schoot van Bettie. hij raakt ieders schoot . hij laat rivieren voor ons terugstromen, laat onze vingers ook dwalen en hij noemt vandaag een aardbei. Ja wij houden ook van aardbeien. er huppelen konijntjes bij Erwin op een zondagochtend, waar heb je dat nog, hij laat ons laagland van de liefde in italie zijn. Zo krijgen we allemaal een ijsje. Erwin gefeliciteerd - de eerste en enig echte virtuele platonische liefdestrofee komt maar een iemand toe. Aan jou - de dichter die door het leven heen ons de liefde voorhoudt. Erwin troost om te leven.
Ik heb ineens zin in een cola met citroentje om te proosten.
Proost of Troost en neem er zelf ook één!
Jotie 't Hooft
is Op 06 oktober is het 32 jaar geleden dat Jotie 't Hooft overleed. In deze documentaire praat Erwin Troost openhartig over Jotie. Over muziek, leven, als insiprerende factor, maar ook de drugs, junkieverdriet, zijn dood, maar vooral zijn poëzie. De inleidende stem is van Frans Mouws, oa schrijver van boeken over Boudewijn Büch, documentairemaker en intitiatiefnemer van hatsiekiedeetv.
Tja
Frans Mouws en ik gingen op onderzoek uit naar het leven van dichter Jotie 't Hooft in België, waarvan hier een verslag te lezen is: Jotie 't Hooft (1956 - 1977)
Ik mocht tussendoor ook nog mijn 1000ste Hyver begroeten en deze won daarmee een Troostpakket, dat hield in dat hij de volgende boeken mocht ontvangen: 'Punkey's Maniertjes' en 'De reden dat ik geen biografie schrijf'.
Veel lezen doe ik niet als ik schrijf en ik ben, zoals de meeste mensen nu wel weten bezig met een nieuw boek. Het is fragmentarisch, bij vlagen hilarisch en zwartgallig. Meer kan ik er nu niet over kwijt. Toch nam ik even de moeite om het geweldige boek 'DENVIS - EEN ROCK ROMAN' uit te lezen van schrijver Leon Verdonschot en besloot ik daarna om mijn haar weer eens kort te laten knippen, wat dan ook werkelijk niets met het boek van Verdonschot te maken heeft.
En verder werd er gewandeld, veel gewandeld, met Bryden. Eigenlijk was dat waar het omging: Wandelen en schrijven, wandelen en schrijven en wanneer het nodig was dan hadden we wat te te eten en wanneer het nodig was dan gingen we wat drinken. Ook werd er wat gehyved, gepraat met mensen en genoten tot het weer tijd was om te wandelen, het hoofd leeg maken om het weer vol te krijgen, en dan was er weer mijn schrijven. Ik vraag mij nu af of er ook muziek werd geluisterd. Niet veel eigenlijk. Alleen de laatste Bob Dylan, het nieuwe Franstalige album van Iggy Pop en heel soms stond de radio aan.
Ook in mijn buurt gebeurde er het nodige. Zo is er een auto volledig afgebrand, een juwelier werd overvallen en vannacht knalde er vuurwerk. Zo zie je maar dat men het soms niet heel ver weg hoeft te zoeken om tot een boek te komen, de meeste boeken schrijven zichzelf al, vandaar dat ik geen vakantie boek.
Foto linksboven: Frans Mouws, foto's onder van Bryden: Erwin Troost
Mijn hond Bryden
O ja, en mijn excuses voor dat lachje op het eind,
maar ik heb wel mijn eerste Blooperfilmpje!
Interview met Emma Fasol
Op haar dertiende schrijft Emma Fasol haar eerste roman, twee jaar geleden won ze met het verhaal ‘Strijd’ de schrijfwedstrijd van Nightwriters en nu is daar haar debuut ‘Aangeraakt’. LINDA. schreef over ‘Aangeraakt’: Het is de horror, maar ook de ultieme verleiding: de ontmoeting met die ander die je leven op z'n kop zet. Ezra is bijna veertig en gelukkig getrouwd met Vic, tot ze Tijs leert kennen. Het is het begin van een afdaling in haar diepste zelf. Indringend debuut.
AM Magazine: Een sterk debuut!
Ik leerde Emma een aantal jaren geleden kennen en toen raakten wij aan de praat over het leven, maar ook over schrijven. Ze vertelde dat ze dolgraag eens een boek wilde schrijven. Vandaar even een heel kort interview. Leuk om je zoveel in de picture te zien staan, Emma, maar ik las ergens in een interview dat je de helft van een manuscript op kon sturen. Hoe gaat dat dan in zijn werk?
Ik heb inderdaad toen ik nog maar halverwege het manuscript was, drie hoofdstukken naar een uitgever gestuurd. Een uitgever hoeft om zich een mening te vormen namelijk helemaal geen volledig manuscript te hebben, ik denk zelfs dat ze na een paar bladzijden al weten of iets potentie heeft en of het bij hun fonds past.
Ik zit nu zelf op ongeveer eenderde van mijn novelle 'De zoektocht naar mijn ongelijk.' Is een titel belangrijk voor je?
Ik las inderdaad al dat je druk bezig was. Gaat het goed met jouw schrijven?
Een titel is zeker belangrijk. En mijn titel wist ik al vrij snel, maar als dat niet zo was geweest, had ik daar geen probleem van gemaakt. Uiteindelijk komt dat wel.
Met mijn schrijven gaat het goed.
Ik heb er ook weer ontzettend veel zin in, dank je.
Laten we de rest van de wereld even uit de droom helpen.
Verdien je nu veel aan een boek en hoe werkt dat dan?
Aan een boek verdien je alleen echt iets substantieels als je een bestseller schrijft, en dat is nu eenmaal maar voor weinigen weggelegd. Als je een 'gewoon' boek schrijft is het helaas een van de slechtst betaalde banen die er zijn. Een boek schrijven in de hoop er rijk van te worden, is dus een enorm risico in tijd nemen. Uitgeverijen in Nederland werken bijna allemaal met een standaardcontract, van de verkoopprijs van een boek gaat meestal slechts zo'n 10 procent naar de auteur. Dus nee, je verdient er zeker niet veel aan. Schrijven moet je doen omdat je het leuk vindt. En als je dan per ongeluk een bestseller schrijft, ja, dan wordt het een ander verhaal. Maar die kans is zeer klein.
En als laatste; heb je hier zelf nog iets aan toe te voegen of wil je iets kwijt over het boek?
Over het boek? Laat ik eindigen met de woorden van Susan Smit, die in Happinez schreef: “Aangeraakt is een soepel en schijnbaar luchtig geschreven roman met een peilloze diepte.” Wat moet je daar dan nog aan toevoegen. Jij veel succes met jouw roman en dankjewel.
Ook jij bedankt, Emma, ik weet nog dat toen we elkaar ontmoetten een paar jaar geleden dat je het jammer vond dat we geen foto hadden gemaakt van ons samen. Tja, dat heb ik nu ook. Veel succes met alles!
De foto linksboven is gemaakt door: Maarten Feenstra.
'Aangeraakt' ligt inmiddels in de winkels.
222 pagina's | Archipel, Uitgeverij | september 2009
www.emmafasol.nl
Wereldnieuws
Afgelopen week zat ik heerlijk aan mijn boek te werken tot ik woensdag, dankzij een verkeerde beweging, het in mijn rug kreeg. Het gaat vandaag alweer iets beter, zodat ik weer kan fietsen, boodschappen kan doen en ga koken.
Toch weegt dit niets op tegen de pijn en het zware aan een bevalling en het geluk dat iemand daarmee ter wereld brengt. Zo kan ik nu vertellen dat schrijfster en activiste Ginny Mooy moeder is geworden van Virginia Saphira Theresia. Ik wens moeder en dochter het allerbeste en ook vader Lansana. Op een nieuw leven, een nieuw begin en fase van jullie leven. Proficiat! De eerste foto's zijn hier te zien op: meet Virginia.
Zodra het kan zal ik hier een vreugdedansje maken!
So You Think You Can Dance
Het zal geen geheim zijn dat toen ik jong was ik een grote fan was van Grease en Elvis, maar wat weinig mensen weten was dat ik al op jonge leeftijd ging dansen. In het begin koos ik voor stijldansen en toen ik elf jaar oud was had ik al zilverster. Nu weet ik niet wat u ervan weet, maar zilverster is redelijk goed. Daarna koos ik voor rock ’n roll en niet veel later, terwijl iedereen zich bezighield met dirty dancing, koos ik voor salsa en merengue. Ik hield van die passie, toewijding en het duel, net zoals je in musicals kon zien. Ik was ook helemaal weg van Up With People, een reizend gezelschap met verschillende nationaliteiten dat het publiek vermaakt met zang en dans. Ik was niet zo dol op de danspassen van Michael Jackson, maar mijn danspassen pikte ik in die tijd van James Brown en Prince, inclusief spagaat, opspringen en meteen weer doordansen. In Spanje danste ik eens met drie Famenco-danseressen, die daarna aan mij vroegen of ik niet wilde blijven om het publiek op te zwepen, maar helaas moest ook ik weer naar school, alwaar ik in de pauzes, en u mag mij nu vreemd gaan vinden, maar waar ik in de pauzes op de schoolbanken danste.
Nu twintig jaar later dans ik eigenlijk nooit meer. Soms in mijn huiskamer en dan kijkt de hond mij bevreemd aan. Zo goed kan ik het ook niet meer, eerlijk toegegeven, maar dansen is een gevoel van vrijheid, van blijdschap. Een gelukmaker. De laatste keer dat ik écht danste was met een bijzonder leuke meid midden op straat en de mensen die passeerden vielen ons niet op. Ons hart danste alsof een vlinder uit zijn cocon kwam en de prachtige lucht tegemoet zweefde. Ik moest hier gisteren aan denken toen ik in mijn huiskamer een rups zag. Mijn hond ging er langs liggen, alsof hij de rups bewaakte. Even later pakte ik een blaadje uit de tuin, wachtte tot de rups erop zat en bracht hem naar de tuin, naar de natuur waar hij behoort, opdat het een mooie vlinder mag worden en de wereld mag bestuiven, want één ding is zeker: “It takes two to tango.”
Jotie 't Hooft (1956 - 1977)
In de nacht van 05 en 06 oktober is het 32 jaar geleden dat Jotie 't Hooft een overdosis nam en daarmee het leven liet voor wat het was. Afgelopen week bezocht ik het huis waar hij zijn laatste gedichten schreef, het huis waar zijn uitgever, tevens zijn schoonvader woonde, waar hij voor werkte en alwaar hij in het souterain zijn tweede zelfmoordpoging deed, het huis waar hij kwam wonen met Ingrid Weverbergh, de weduwe van de dichter, en ik bezocht het graf, in zijn geboorteplaats Oudenaarde, van deze voor altijd jonge dichter.
Toen ik jong was schreef ik mijn eerste gedicht, getiteld Wie schrijft, het verhaal daarachter is hier na te lezen in de log: 'Mijn eerste officiele gedicht'. Ik had dan wel een gedicht geschreven, maar was verder niet bekend met poëzie, dus ging ik zoeken, graven en vond het, omdat niet alles mij kon bekoren was er één dichter die mij bleef boeien: Jotie 't Hooft. We hielden van dezelfde muziek, zijn leven fascineerde mij en zijn neo-romantische poëzie had een enorme aantrekkingskracht op mij. In de nacht van 03 op 04 oktober 1977 schreef Jotie zijn laatste twaalf gedichten. Eén van deze gedichten was getiteld 'Ode aan de buren'. Een kwart eeuw later zal ik, ergens op een donkere dag in november, het gedicht 'Ode aan Jotie' schrijven, gebasseerd op zijn ode en laatste gedicht.
Ode aan Jotie
Jij? Jij kon enkele donkere schimmen
en vaak zwarte sneeuw door de roes
elk uur wachtend, mag ik de lichten dimmen.
Ergens sterf ik onder een koude douche.
Omdat ge te mooi en te treurig zijt.
Misschien ontdekt ge nu dat je onder schoonheid lijdt
met uitgeblust verlangen de wereld willen volgen.
Nu -van boven, eindelijk daar de duisternis-
nu kan je het leven vergeten
en wij zullen nimmer weten.
Slechts de woorden, zij bestaan
zodat wij eten, vrijen, slapen, opstaan
een kwart eeuw geleden onthief jij 't Hooft
Envoi:
Lieve Jotie, daar is het woord
- laat S. voor je zorgen
het leven is een offer, alleen een andere moord
toch telkens kies ik weer voor morgen.
Meer gegevens over Jotie vind u op
wikipedia.org/wiki/Jotie_T'Hooft
Overigens heeft schrijver en documentairemaker Frans Mouws mij gefilmd, dus misschien later meer, maar dan in beeld gebracht. www.fransmouws.nl
Laatste reacties